5 juli 2026. De dag waarvan je wist dat hij zou komen. Maanden van trainen, plannen, twijfelen en dromen kwamen samen op één locatie: het Duitse Roth, dé plek waar triatlondromen werkelijkheid worden.
In de dagen voorafgaand aan de wedstrijd bleef het tot het laatste moment spannend. Wat zou het weer doen? Hoe hard zou de wind zijn? En minstens zo belangrijk: wie had er nog een paar tie-wraps liggen voor het laatste noodreparatiewerk aan de fietsen? Zoals altijd bij een grote wedstrijd was de voorbereiding een mix van militaire precisie en gecontroleerde chaos.
Aan de start verschenen drie mannen met een gezamenlijke missie: Finn Timmermans, Rowan de Greef en Dave Peters. Voor Dave was Roth geen onbekend terrein; twee jaar eerder had hij hetzelfde avontuur al eens beleefd. Voor Finn en Rowan stond daarentegen alles in het teken van een eerste hele triatlon. Alsof dat nog niet spannend genoeg was, kregen alle deelnemers te maken met bijzondere omstandigheden. Door een watertemperatuur van maar liefst 25 graden werd besloten dat er zonder wetsuit gezwommen moest worden. Tot een uur voor de start bleef dat onderwerp van gesprek en speculatie.
Langs het kanaal stonden de inmiddels legendarische Roth-supporters opgesteld. Hun zorgvuldig ingestudeerde yell galmde over het water en zorgde voor kippenvelmomenten. Extra opvallend waren de enorme borden met daarop de hoofden van Finn, Rowan en Dave. De drie konden letterlijk niet meer ongezien deelnemen. De borden en hun enthousiaste supporters zouden hen de hele dag achtervolgen.
Tijdens het zwemmen zorgde dat soms voor hilarische situaties. Vanaf de kant werd enthousiast een verkeerde bruine arm aangemoedigd. Begrijpelijk ook, want vanaf de wal lijken al die zwemmers verrassend veel op elkaar. Toch wist iedereen uiteindelijk veilig en succesvol het zwemonderdeel af te ronden.
Daarna volgde de eerste wissel, waar Rowan een klein stukje geschiedenis schreef. Met een tijd van 1 minuut en 7 seconden werkte hij zijn transitie af als een ware Formule 1-pitstop. Sneller dan wie dan ook in het deelnemersveld. Een prestatie die misschien geen medaille opleverde, maar wel eeuwige roem binnen het team.
Vervolgens was het tijd voor het fietsparcours. Het absolute hoogtepunt daarvan blijft de beroemde Solarer Berg. Naar schatting honderdduizend toeschouwers verdrongen zich langs de klim om de triatleten naar boven te schreeuwen. Het publiek stond zo dicht op het parcours dat er soms nauwelijks ruimte leek om doorheen te fietsen. Tweemaal moesten de bekende heuvels rond Roth worden bedwongen voordat het fietsavontuur erop zat.
En toen volgde het onderdeel waarvoor iedereen diep van binnen respect heeft: de marathon.
Voor Finn leek dat slechts een formaliteit. Waar de meeste deelnemers op dat moment vooral proberen te overleven, vloog hij over het parcours. Met een indrukwekkende marathontijd van 3 uur en 8 minuten noteerde hij een eindtijd van 8 uur en 58 minuten. Een prestatie van buitencategorie en een tijd waar menig triatleet alleen maar van kan dromen.
Rowan kreeg het een stuk zwaarder tijdens het lopen. Zoals bij veel debutanten bleek de marathon uiteindelijk een gevecht met lichaam en geest. Maar opgeven kwam niet in hem op. Kilometer na kilometer bleef hij doorgaan, totdat eindelijk de finishboog in zicht kwam. Zijn beloning: een prachtige eindtijd van 10 uur en 41 minuten.
Voor Dave verliep de dag minder soepel. Soms leek hij meer aan het dagdromen dan daadwerkelijk aan het racen. De hobbelige voorbereiding, waarin het regelmatig vallen en opstaan was, eiste zijn tol. Toch is dat misschien wel de essentie van een hele triatlon: doorgaan wanneer het niet vanzelf gaat. Met karakter en doorzettingsvermogen bereikte ook hij uiteindelijk de finish, na 11 uur en 49 minuten.
Nadat de nieuwe finishboog was gepasseerd, was het tijd voor misschien wel het mooiste onderdeel van de dag: genieten. De welverdiende all-you-can-eat faciliteiten werden dankbaar bezocht, ervaringen werden uitgewisseld en sterke verhalen werden direct nóg sterker. Daarna konden familie en vrienden worden opgezocht om samen terug te kijken op een onvergetelijke dag.
Nu volgt een periode van herstel, rust en het verwerken van alle indrukken. Maar wie denkt dat het avontuur hier eindigt, kent deze heren nog niet goed genoeg. Want nog voordat de vermoeidheid volledig uit de benen is verdwenen, hebben Finn, Rowan en Dave zich alweer ingeschreven voor een volgende hele triatlon in het komende seizoen.
En daarmee is de conclusie eenvoudig: Challenge Roth 2026 smaakte naar meer. Het werd een prachtige dag vol sportieve prestaties, mooie herinneringen, lachmomenten en doorzettingsvermogen. Een ervaring die niet snel vergeten zal worden door deelnemers én supporters.
Op naar het volgende avontuur. 🚴♂️🏊♂️🏃♂️🏅
