Vrijdag (30-1-2026) zijn we met z’n twaalven naar Vredepeel gegaan. We hebben geparkeerd in het centrum van Vredepeel en zijn de Middenpeelweg overgestoken om meteen de bossen in te kunnen wandelen.
Het eerste, wat we zagen, waren de kabouters van het Vredepeelse kabouterpad. De kabouters en het pad hebben we niet gevolgd, maar we hebben een ruimere route door het bos gevolgd.
Op veel plaatsen in het bos was er flink gezaagd. Hele stapels stammen lagen op hun nieuwe bestemming te wachten. Dat er zware machines aan te pas waren gekomen, bleek uit de staat van de bospaden. Deze waren veelal veranderd in modderige weggetjes. Even opletten, waar je loopt en dan was het toch redelijk te doen.
We kwamen nabij de toegangsweg naar het circuit, Raceway Venray, weer uit bij de Middenpeelweg, zijn die overgestoken en zijn verder gewandeld in de bossen van de Testrik. Zo heet het bosgebied tussen de Middenpeelweg en Merselo. We wandelden aanvankelijk over de Bakelsedijk, in vroeger tijden een belangrijke verbindingsweg vanuit Venray dwars door de Peel naar Bakel en Gemert.
Ook in de Testrik bestaat het bos voornamelijk uit dennen- en/of sparrenbomen. We hebben nog even gedubd over het verschil tussen die twee begrippen, maar zijn er wel uitgekomen. Het verschil zit hem in de naalden. Die van de den zijn dubbel en van de spar enkel. Zo leer je nog eens wat tijdens zo’n wandeling.
Uiteindelijk zijn we op de kop van de Beekweg weer uit de bossen gekomen en zijn aan de overkant van de Beekweg richting het Zwart Water gelopen. Maar meteen hebben we de afslag naar de Kuulenweg genomen en daarna weer links, een veldweg langs de bosrand in, zodat we weer richting Vredepeel liepen. Een eindje verder doemde Vredepeel weer voor ons op. Het sluitstuk van een mooie wandeling.
Groet, Piet Peeters
